1117 (38) - Yo no soy yo (Adaptations) 4 jul. 2024

[Em]Yo no soy [B7]yo.
Soy este
que va a mi [Em]lado sin yo ver[B7]lo,
[G]que, a veces, voy a [D]ver,
y que, a veces ol[B7]vido.

[G]El que ca[D]lla, sereno, cuando [G]hablo,
el que per[D]dona, dulce, cuando o[G]dio,
el que pa[D]sea por donde no es[G]toy,
el que queda[F#]rá en pie cuando yo [B7]muera.

[Em]Je ne suis pas [B7]moi.
Je suis cette per[Em]sonne
qui s’tient à mon cô[B7]té sans que je la [Em]vois
[G]à qui, parfois, je rends vi[D]site,
et que parfois j’ou[B7]blie.

[G]Celui qui, se[D]rein, se tait lorsque je [G]parle,
celui qui, gen[D]til, pardonne quand je [G]hais,
celui qui se [D]rend là où je ne vais [G]pas,
celui qui reste[F#]ra debout quand je mou[B7]rrai.

[Em]Mi ne estas [B7]mi.
Mi estas tiu
ki[Em]u staras apud [B7]mi, sen ke mi vidas [Em]lin
[G]tiu, kiun mi foje vi[D]zitas,
kaj kiun mi foje forge[B7]sas.

[G]Tiu kiu se[D]rena silentas dum mi pa[G]rolas,
tiu, kiu, a[D]fabla, pardonas kiam mi mal[G]amas,
tiu, kiu [D]iras, kien mi ne [G]iras,
tiu, kiu sta[F#]rados kiam mi mort[B7]os.

Hay en este poema de J.R.
(como a muchos eruditos filólogos
especializados en su obra les gusta apodarle)
un lado esquizofrénico que nos recuerda
que su vida estuvo intercalada por períodos
de gran abatimiento depresivo.

Sin embargo, esta aparente escisión
de la personalidad me parece, personalmente,
más bien que un síntoma patológico,
la última sacudida revisitada
del “esplín” de los románticos.

Il y a dans ce poème de J.R.
(comme se plaisent à le surnommer
nombre de doctes philologues spécialistes de son œuvre)
un côté schizophrénique qui nous rappelle
que sa vie fut entrecoupée de périodes
de grands abattements dépressifs.

Néanmoins, cet apparent dédoublement
de la personnalité m’apparaît, personnellement,
moins comme un symptôme pathologique
que comme le dernier soubresaut revisité
du “spleen” des romantiques.

Estas en ĉi tiu poemo de J.R.
(kiel ŝatas kromnomi lin multaj doktoaj filologoj
specialigitaj pri lia laboro)
skizofrenia flanko, kiu memorigas al ni,
ke lia vivo estis intermetita kun periodoj
de granda deprimiĝema senkuraĝigo.

Tamen, ĉi tiu ŝajna disigo de la personeco
ŝajnas al mi, persone,
malpli kiel patologia simptomo
ol kiel la lasta revizitita skuo
de la “spleno” de la romantikuloj.